Απόγευμα φυγής. Αναρριχάται η μνήμη

Στο σώμα του καλοκαιριού στα ρικνωμένα

κλαδιά της Επιούσης. Οδηγώ το άρμα

στην ξένη πολιτεία

Ευγενικέ μου κύριε

είναι ένας χρόνος που δεν έλαβες διφθέρα

για την υγεία των ιδεών μου. Όμως το άρμα

αν τ΄ ονομάζεις δόξα άσχημα πράττεις

γιατί σ΄ άδοξες λόχμες κείτεται σαν ένα

φάντασμα προδομένου εφήβου. Θα μιλήσω

για τα πιο μύχια κάποτε, πως γεφυρώνω

τις λέξεις λόγου χάρη «οδόφραγμα – Δεκέμβρης

άνοιξή – Δυσδαιμόνα». Τώρα αρκέσου

πως είμαι εδώ με συντροφεύει ο ηνίοχος μου

ανάβομε τη νέα πυρά με τους συντρόφους

τρώμε τα περασμένα και μας τρων τα σπλάχνα

τ΄ αυριανά πουλιά. Σαν δορυφόρος ξένη

έρχεται η νύχτα απλώνει τις καταπακτές της

κάτω λαός της μουσικής κι από τα ύψη

γυμνή δικαιοσύνη η συνοικία των άστρων

μου κλέβει την καρδιά

Λοιπόν παρακαλώ σε

μεγάλε ελλόγιμε αδελφέ συγχώρεσε με

κ΄ εσείς οι άλλοι ασπιδοφόροι αν δοκιμάσω

να ξαναγίνω ήρωας. Μπορεί μια λάμψη

να φτάσει ως τη φανταστική σας οικουμένη

από τη νέα πυρά

Γι΄ αυτό παρακαλώ σε

ας γρηγορήσει ας αρνηθεί κι αυτή την άνοιξη

τη Δυσδαιμόνα του ο βιγλάτορας του πύργου