Σε μια διάλεξη του χρόνου ανταμώσαμε τρεις τέσσερις φορές σ’ ένα πατάρι ο Αργυρίου, ο Κατσαρός, ο Πολυδούρης (αδερφός της άμοιρης Μαρίας, μαθηματικός αυτός) και εγώ. Στόχος, και όλης της γενιάς την εποχή εκείνη, η έκδοση ενός περιοδικού. Να γράψομε του Κλείτου Κύρου να μας στείλει μεταφράσεις- έστειλε ποιήματα του Σπέντερ. Μέσω του Παπαδίτσα να βρεθεί κι ο Κακναβάτος. Μας έδωσε αποσπάσματα απ’ το «Τετραψήφιο». Τα «Σημειώματα» τα γράψαμε εγώ, ο Αργυρίου και ο Πολυδούρης. Πρότεινα μάλιστα να τα επιγράψομε «Σαρδόνια». Ο Κατσαρός το επικρότησε ενθουσιωδώς- δεν εισακούστηκε. Αποφασίσαμε να φέρεται αυτός στην ειδική υπηρεσία του Υπουργείου ως εκδότης, αφού ήταν κατ’ ουσίαν ανεπάγγελτος και δεν κινδύνευε να χάσει τη δουλειά του. Δούλευε απλώς ως έκτακτος ταμίας, στριμωγμένος στο κουβούκλι του σε μια στροφή της σκάλας κάποιου υπόγειου χοροδιδασκαλείου επί της Πανεπιστημίου (ή μάλλον της Σταδίου;). Έτσι με ρεφενέ τυπώθηκε στου Δαμιανάκη επί της Μασσαλίας και έτσι κυκλοφόρησε με τις συνεργασίες όλων μας ο Στόχος το 51. Εκεί είχα πρωτοδημοσιεύσει και γώ δύο ποιήματα: Πέτρα Σκανδάλου και Ενδοχώρα.