Τα Αθηναϊκά Τετράδια (Λόγου και Τέχνης) είναι ένα από τα αβιβλιογράφητα μέχρι στιγμής μεταπολεμικά περιοδικά, που κυκλοφόρησε με την έναντι του νόμου και πνευματική υπευθυνότητα της ποιήτριας Γιάννας Χριστοφή και την ένδειξη «Διευθύνεται και συντάσσεται από επιτροπή» (Δεκ. 1950, τεύχος 1, σσ. 64, «Λογοτεχνική Γωνιά»).

Τελειόφοιτος της φιλολογίας τότε, περιέλαβα χαρακτηριστικές συνεργασίες (λ.χ. μια κριτική για τη δίτομη μελέτη του Εμ. Μιρώ «Τα Ομηρικά έπη και η Ελληνική Ιστορία»)· ζήτησα και πήρα άλλες γενικότερου ενδιαφέροντος από παλαιότερους δικούς μου (από τον καθηγητή Δημ. Ευαγγελίδη για την αρχιτεκτονική του ελληνικού σπιτιού, τον Αγγ. Προκοπίου για την ερμηνεία της αισθητικής τέχνης, τον Γ. Σιδέρη για μιαν άγνωστη μετάφραση του Ριχάρδου Γ’ του Σαίξπηρ)· και σε αυτά ας προστεθεί η δημοσίευση του δοκιμίου μου «Ο Μακρυγιάννης ένας προκλασικός». Ως νέος ποιητής έδειξα την προτίμησή μου και στους άλλους μεταπολεμικούς. (Εκεί πρωτοεμφανίζονται, υποθέτω, ως ελευθεροστιχίτες, από την πρώτη μεταπολεμική γενιά ο στενός μου φίλος Τ. Καρβέλης και από τη δεύτερη ο Β. Καραβίτης και ως ποιητής ο θεατρικός και πεζογράφος Κ. Μουρσελάς.) Προπάντων σημειώνεται εκεί και ένα άνοιγμα του γενικότερου πνευματικού πεδίου μου, πέρα από την αγωνιστική ποιητική της πρώτης περιόδου μου. Προάγγελος του ανοίγματος αυτού υπήρξε και η συλλογή μου που η έκδοσή της προηγήθηκε έξι μήνες πρίν, Εφτά πληγές (1950). Στα Αθηναϊκά Τετράδια η διεύρυνση αυτή εκφράζεται και με άλλα κύρια δημοσιεύματα: τη μετάφραση του πρώτου μέρους ενός δοκιμίου του Έλιοτ για τους «Μεταφυσικούς ποιητές» και την προβολή τους εσωτερικού μονολόγου με δύο δείγματα από την πεζογραφία (της Βιρτζίνια Γουλφ και του Στέλιου Ξεφλούδα) και δηλώνεται ουσιαστικότερα με το ποίημα του Τάκη Παπατσώνη.