Στη δοκιμιακή αυτή σύνθεση τοποθετείται ο ποιητής Μίλτος Σαχτούρης στην εποχή και τα ρεύματα του καιρού του, τονίζεται η ειδοποιός διαφορά του από τους σύγχρονους ομοτέχνους του ανιχνεύεται η υπερρεαλιστική μαθητεία και η χειραφέτηση του αναλύεται η προσωπική τεχνική του (λ.χ. της διπλογραφίας, της στρέβλωσης ή της παραστατικότητας και της αλά κλόουν μεταμόρφωσης), υπογραμμίζεται η επίδραση του κλίματος των στυγερών καιρών (της κατοχής και του εμφυλίου) τα ποιήματά του, τα οποία, ως εκ τούτων, και προτείνονται ως παρεκβολές μοντέρνες των δημοτικών παραλογών.