Για να τεκμηριώσω όσο γίνεται πιο έντονα τις συσχετίσεις μου, παίρνω στην τύχη ένα δυό ορόσημα: από τη μια μεριά ο Μακρυγιάννης, που ακουμπά κατασαρκα τη ζωή, κι από την άλλη ένα θολό σμήνος, ο Σαρλώ, ο Καβάφης, ο Κάφκα, που από τη σκέψη γκρεμίζονται και βουλιάζουν μέσα στην ταλαιπωρία του πιο αγχώδους ονείρου. Κατά βάση και οι δυο ακραίοι αντιπροσωπευτικοί τύποι - αντίποδες: ο ήρωας και ο Δον Κιχώτης (αποτυχημένος κι αυτός ήρωας) - δεν ξέρω άν η εποχή μας καλλιεργεί δυνατότητες και για έναν Φάουστ. Κι ανάμεσα απ' αυτούς ανοιχτός ο δρόμος κι ο προβληματισμός για άλλα αξιοθέατα, με πραγματώσεις κάποτε ανισοσκελείς και ενάντιες, κονταροχτυπούμενα, όπως εγώ, όπως εσείς, όπως η ίδια η εποχή μας. Παίρνω το θάρρος να γράψω κι εγώ την ελάχιστη οδύσσειά μου, αλλ' ό,τι περισσεύει είναι δυστύχως αυτά τα σκαλαθύρματα, που επιπλέουν, άχρηστα και ακατόρθωτα, πίσω από τη σβησμένη αυλακιά του νερού. Λυπούμαι ωστόσο, που μόλις τώρα αρχίζει να ωριμάζει μέσα μου κι ένα δοκίμιο για τον Κάφκα.